bugünkü sabah gazetesinde kendisiyle yapılmış röportajdan alıntılar:
"- Geçmiş olsun Haşmet Babaoğlu, biz sizi hoşgörünüzle tanırız, ne oldu böyle?
- Ben zaten bir buçuk aydır böyle bir zaman bekliyordum, fırsatım olmamıştı. Benim derdim o gün Mansur'u dövmeye gitmekti. Aradan Ahmet Hakan'ı da çıkaracaktım, ama maalesef yanlış yerdeydim; Salamonje'de. Mesela Ramazan'ın yerinde olsaydı, yani House Cafe'de, iki tokat da ona çakacaktım, maalesef olmadı. "
"- "Minicik bir espri," dedikleri mi?
- 'Minicik espri' diyorlar, 'mizah' diyorlar. "Siz zaten mizahtan bile anlamıyorsunuz," diyorlar. Esas beni en çok kızdıran tarafları da bu. Bu adamlarla mücadele ederken, bizim köşelerimizi bunlarla mücadeleye ayırmayı da doğru bulmuyorum. Ben şahsi olarak sokakta yüzleşmekten yanayım. "
"- Ahmet Hakan ve Mansur Forutan'la böyle bir şey yaşadınız ama başkaları da var mı?
- istersen yazabilirsin, mesela küçük bir gazetenin genel yayın yönetmeni de var bunlar gibi mizaha sığınmak isteyen.
- Kim o?
- Serdar Turgut. O da aynı. Mizah duygusunun arkasına saklanır. Bu kadar aşağılık bir heriftir o! Patronlarını utandırıyor, okurlarını utandırıyor. "Kardeşim sen ne yapıyorsun, bu senin yazdıklarının kime ne hayrı var? Utanmıyor musun yazdıklarından?" denileceği anda, "Ben mizah yapıyorum," diyorlar. Bu ne kadar daha sürecek bilmiyorum ama bunların varlığı basını ağır bir biçimde kirletiyor."
"- Tartışmanız ne kadar sürdü o gün?
- Orada 15 dakika sürdü bu olay. Ahmet Hakan'a "Sen kalk bakayım, boyunu göreyim istedim. Kalk bakayım bi," dedim. Ben yine takılmayacaktım, ama "Sen kimsin?" gibi laflar etti bana. Ben öyle bir laf duydum mu, zaten deliririm. Ya, 15 dakika boyunca yerinden kıpırdayamadı. Cep telefonuyla bir yerleri arar gibi falan yaptı. Ben de fazla uzatmadım. Çünkü gıcık olduğum Mansur, araya giren, yatıştıran görüntüsüne büründü birden. Onun da elindeki suya falan bir tane vurdum. "Yatın kalkın dua edin ki burada karşılaştık, ama dışarda karşılaşsaydık..." deyip öyle çıktım. Ve şu da var, eylemlerim sürecek... "
