türkiye edebiyatında son yıllarda giderek azalan öykü örneklerinin arasından kendini çok iyi sıyırmış bir yekta kopan kitabı.son öyküsündeki ve kitabın genelindeki karakter kendisi mi,değil mi bilmiyorum.yazılmış olan bazı metinler yaşanmış olduklarını çok belli eder,ve yekta kopan'ın bu kitabındaki bir çok monolog çok belli ediyorlar gerçek olduklarını.insan bunların gerçek olduğunu gördükçe,geçmişte yaşadığı ilişkileri,arkadaşlarından aldıkları cevapları ve bazı cevapları alamamalarındaki sebepleri çok daha iyi anlıyor.birinci kazanımım bu oldu benim bu adamdan.
ikincisi ise,ve yine eğer kitabındaki karakteri kendisi ise,koyu ateist bir insanın gazze'ye yardım gemisini ve onun davasını savunması,yeri gelince mütedeyyin insanlarla omuz omuza durmayı bilmesi,yani onları görmedikleri bir varlığa tapan gerizekalılar olarak tanımlayıp küçümsemiyor olması benim açımdan önemli.
kısacası,gerçekten,okundukça sevilen bir yazar,tanındıkça bağlanılan bir adam,dinlendikçe dinlendiren bir ses.
