ben küçükken normal çocuklar gibi uzaktan kumandalı arabayla veya diğer yaşıtlarımla pek oynamazdım. favori oyuncağım mandallardı. (bkz: mandal)
evet 12 yaşıma kadar mandallarla futbol maçı falan yapıyordum. yani maçı onlara yaptırıyordum. evde benim yüzümden mandalları saklıyorlardı ki oynamayayım. eşek kadar olmuştum ama hala bırakamıyordum. ta ki bizim eve misafir olarak gelen bir akrabamızla konuşana kadar. bizimkiler durumu adama anlatmış ve adam da beni o kadar insanın içinde bir güzel rezil etmişti. o günden beri oynamıyorum. mandalları bırakayım diye babam bana playstation almıştı. şimdilerde de ona sardım lan. ne olacak benim bu oyun tutkum bilmiyorum.
