varsın bitişik yazılsın bazen, yetmedi mi çektiği? normal şartlarda hep yalnız değil mi zaten bu biçare, hiç işte.
peki ya şartlar normal olmadığında?
biri yanlışlık yapsa da bi kelimenin kuytusuna sokulsam diye iç geçirir durur belki de, kim bilir. senin/benim/onun kestiği kesimler kader ağı gibi örmüş cılız cismini, başkalarının kestiği kesimlerden güç alan feleğin artizliğine maruz kalanlar anlayabilir sanırım onun yediği haksız müebbet hapisliğini; gayrısına hayat her şekilde bayram nasıl olsa.
demek ki bazen ne kadar da yerinde yanlışlar yapabiliyor ve sadece şaştığında nefes alıyor/aldırabiliyor şu beşer. yüzleri gülsün her daim, ne diyeyim.
ve ben şimdi, onu kelimelerin kuytusuna yanlışlıkla da olsa yatırıp yüzünü güldürenlere ziyadesiyle müteşekkirim. şu üç günlük dünyada, her şeye kural koymak suretiyle aslında hayatlarımızı tahakküm altına alanların yanağından makas alıp saklambaç oynama cesaretini gösterenlere hayranlığım ise çok daha yukarılarda bi yerde. çok çok başka hatta.
hep aynı yerden bakıp "de'yi ayrımamışsın, nihahaha" teranesi ruhumu zorlamış olmalı ki, ben bu yazıyı dahi anlamındaki de'nin gözünden yazdım bu defa. yani senin anlayacağın, görünene aldanmayıp arkasında olanları eşelemeyi yeğledim işte. böyle oldu yani. bundan sonrada böyle olsun yani.
