bilen kişilerle oynandığında son derece eğlenceli olabilen, her topa ayakla çıkan salaklarla oynanırsa çileye dönüşebilen spor. karakteri, yapısı itibariyle büyük seyirci kitlesi toplaması, seyirciyi azdırması coşturması falan pek mümkün değildir. fakat büyük ustalık gerektiren bir spordur. gördüğüm vakit hala ağzım açık izlerim benim göremediğim topu manşetle karşılayan ablaları abileri.
ilkokul yıllarımda çok pis oynardım, boyum baya uzundu. erkek voleybol takımı olmadığından girmedim, bir kulübe falan da gitmedim zira basketbol oynuyordum. hoş onu da kulüpte oynamıyordum ama yine de beleyboldan daha çekici geliyordu. dün yine bu sporu yapma fırsatı buldum. adamlara baktım şöyle, az çok oynamayı biliyorlardı. "kenardan izliyim ben yea karnım ağrıyo" yalanıyla 5-10 sayı izledim, cidden oynuyorlardı.
"basketbol varken niye voleybola geldik mnıskiyim" diye küfrettiğim halde oyuna katıldım. ilk sayılarda, file önünde bir bok yapmamış olsam da eğlendiğimi fark ettim. "ehehe güzel lan!" dedim.
sonra bir pozisyon oluverdi. eleman yerini boşaltmış. inen topa uçtum, o da kafalama atlayınca kafa kafaya çarpışıp yere düştük. gülüşmeler, kahkahalar. biz de birbirimize küfrediyoruz. o bana "senin topun mu sikik?" diyor, ben ona "nerdesin lan piç?" diyorum. maçta kızlar da var tabi. "yapmayın yea" tribi. bu, sakatlığın habercisi.
benzer bir pozisyonda, bir uçuyorum ki manşete, sol kol ve sağ el kullanım dışı kalıyor, meister derhal ilkyardım şeysiyle tedavi edilmeye çalışılıyor. niye anlattım şimdi bunu? cenabet spordur bu voleybol. oynamayın, oynatmayın. kızlarınıza falan da söyleyin gitsinler curling oynasınlar. hiçbir şey yapamıyorlarsa pasta yesinler, basketbola gitsinler. voleybol neymiş lan?
