tüm kurum ve kişilerin herkes tarafından eleştirilebilmesini savunurum. ancak eleştiriler başladığında ilk baktığım, eleştirenin saiklerinin rahmani mi şeytani mi olduğudur. bu vakada da hakan şükür'ün "vuruş"larının kötü niyetli olduğunu 3 yaşındaki bir çocuğun aklına sahip herkes biliyor. yapış yapış bir duydu sömürüsü, bitmeyen bir kin vesaire...
bursaspor günlerinden başlayan, galatasaray'da efsane olmasıyla ilerleyen, avrupa'ya transferleri sırasında zirve yapan, kariyerinin son yıllarında iyice yüzeye çıkan, futboldan kopmasıyla birlikte ise artık önü alınamaz hale gelen "hakan şükür sızlamaları"nın detaylı bir analizi de yapılabilir elbet...
ancak her şeyi geçtim, adam gibi bir ülkede hakan şükür'ün yabancılarla ilgili ısrarla söyledikleri ırkçılık ve ayrımcılık gerekçesiyle hukuki durumlar meydana getirirdi. bizde ne oluyor? "ah ah nerede takımdaki abilik, kardeşlik..."
