daha ilk sahnede kenan imirzalıoğlu, "kapalı alan fobisi yaşayan mapusluk görmüş mahkum" psikolojisiyle öyle bir çıldırma sahnesine imza attı ki niye şu an türkiye'nin en iyi jönü olduğunu bir kez daha kanıtladı başyapıt oyunculuğuyla. o korku dolu gözler, panik dolu ürpertili bakışlar neydi öyle.
cengiz itini iyice dövdükleri sahne ezel için en zor duyguların çarpıştığı bir an oldu: nefret ve intikam, acıma ve insancıllık duygusuna karşı...
seyirci bile bu gelgiti sonuna kadar yaşadı cengiz tekme-tokat dayak yerken.
ve ezel yine ömer'den tamamen sıyrılamadığını gösterdi ve dayanamayıp oyunu bozdu, kavgaya girişti, kim için? kendisine en acımasızca kötülük yapan dostu için, böyle garip bişey işte hayat!
kenan imirzalıoğlu'nun hücredeki hali-duruşu, bana nedense deniz gezmiş'i anımsattı. yüzünde benzersiz bir asalet okunan mağrur duruş ve mahzun ama yürekli bakışlar...
zaten kendisi de bir röportajında söylemişti: "kısmet olursa o vatansever insanı, o yiğit gençlik liderini beyazperdede canlandırmak istiyorum" diye.
hücreden dönüşte ezel'in geçmişe dönük ağız arama ve gerçek niyetini öğrenme amaçlı sorularına cengiz yine "doğasının gereği" yanıtlar vererek kötülük tohumlarını saçmaya devam etmiş ve ezel'in içinde hala yaşayan iyiniyet ve acıma duygularına bir darbe daha vurmuştur. ömer'e yaptıklarından dolayı hala bir pişmanlık ve üzüntü duymayan cengiz'e acımak, onu anlamaya çalışmak ibneliktir o kadar söyleyim. balık hafızalı olmayın sayın ezelseverler!
tefo iyice şebnem'e sardı bu arada, her şeyi ölçüsünde ve yakışarak yapan tefo kardeşe aşk da yakışıyor yemin olsun!
ezel'in serdar'ı ölesiye korkuttuğu sahne muhteşemdi, dolandırıcı akıl küpü babacık altına kaçıracaktı korkudan.
