müslümanlara kafayı yedirttiklerini fark ettiğim güruh.
ateizm diye bir din yoktur, kabul. ama ateizm diye bir inanış vardır. eğer bu bir inanışsa, ateistler de saygı görmeliler, müslümanlar da saygı göstermeliler. müslümanım diyen önce bunu anlamalı bence.
bunu reddetmemeliler. (bkz: lekum dinikum veliye din)
neden derseniz, bu onların tercihidir, düşüncesidir, felsefesidir. oturup izah da ederler çok meraklıysanız, bir dinleyin bakalım. kendi pencerenizden baktığınız için anlamayacaksınızdır muhtemelen, daha doğrusu anlamamazlıktan geleceksinizdir.
ama akşam olup yatağınıza yattığınızda mutlaka bir kere düşüneceksiniz sözlerini... siz de inanacaksınız demiyorum, ama bir düşüneceksiniz.
hepsi bir yana aslında mesele insanın nasıl mutlu olduğudur. o öyle mutluysa, kendini tatminatı buysa, siz ne derseniz o öyle yaşamaya devam eder.
aynı zamanda bu bir müslüman için de geçerlidir, bir budist için de.
çünkü dinler her şeyden önce birer felsefedir. genelde böyle olmasa da doğru olan iyice okuyup, öğrenip sonra kendisine en yakın olanı seçmesidir insanın.
diyeceksin ki neden doğarken resmen müslüman oluyoruz, bilemem. bu da ülkemizin hata mesajı verdiği yerlerden biridir belki de, veya geleneğin yarattığı bir karmaşadır.
gerçi bizim bir telefon alınca kullanım kılavuzunu okumayan halkımız oturur bütün dinleri araştırır mı, ihtimal dahilinde değil. yine de doğru olan budur.
içlerinde doğru olan hangisi, bu bütün insanlık tarafından kendi tarihi boyunca merak edilecek bir şey.
he kimi insan vardır, onun da umrunda değildir. o da apayrı bir şey.
sonuç olarak bu dünyada müslüman olan da istediği gibi yaşıyor, başka dine mensup olan da, dinsiz de.
çünkü insan günahıyla sevabıyla yine insandır ve nefsine bir yere kadar hakim olabilir.
