yaşamak için insan kendi payına düşen rolu üstlenmek zorundadır kimi zaman.. herkesin bi dört duvarı yoktur bu hayatta, kimilerine caddeler, sokaklar, kıytı köşeler, karanlıklar dört duvardır. hani insanın odasının camından güneş doğduğun da ışık sızar, bu duygu kimilerinin özlemidir.. boş caddeler, boş sokaklar..
kimileri sırt üstü uyumuş
kimilerin bedeni soğuktan donmuş
kimileri içini ısıtmak için kanyak içer olmuş
isimleride ayyaş konulmuş..
gecelerdir şehirlerin çıplaklığını örten, sadece sokak lambaları aydınlatan ama neye yarar.. gündüz soyutlanırken geceden geriye sadece izler kalır.. her gün batımın da, gecenin zifiri karanlığı çökünce aynı şeyler tekrarlanır.. aynı dünyanın durmadan dönmesi gibi...
