şöyle ki;
daha ufakken hayal meyal hatırladığım, ellerinde ateşler tutan gençler vardı tribünlerde. her maç babamla gittiğimde görürdüm onları. iyice süzerdim, bi isimleri vardı; yürüyedur!
okula gider arkadaşlarıma anlatırdım, yatarken gözümün önüne gelirdi.. iyilerdi.. baya bi iyilerdi.. yıllar geçti, ben büyüdüm ancak eksik olan şeyler vardı sanki. yürüyedur yoktu? her maça arkadaşlarla toplanır giderdik, onları göremezdik.. bu böyle 2-3 maç devam etti.. gelmez oldular?
bizim lise bitti.. ses soluk kesildi(2004-2005)
tribünler çamura döndü, çakallar koltuklarda kol gezmeye başladı, ne kardeşlik kaldı ne temiz bir ortam.
işte bu yazar gri polarlıymış.. yani o çocukken gördüğüm herkeslere anlattığım ellerinde ateş tutan kişilerden biriymiş..
öğrendiğime sevindim, mutlu oldum.. dönsünler efenim geri..
