insan vücudunda milyarlarca hücre var ve bu hücrelerin herbirinin ayrı ayrı görevleri mevcut. teker teker ayrı işler yapan bu hücreler resmin bütününe bakıldığında tek bir iş yapıyorlar: hayat. her allah' ın günü bıkmadan usanmadan çalışarak bir hayat yapıyorlar, ürettikleri şey hayatın ta kendisi. inanılmaz bir ritmle yılmadan, yorulmadan çalışıyor, hayat ne kadar boş demiyor, ne kadar sıkıcı demiyor, neden her gün aynı şeyleri yapmak zorundayım demiyor bu orkestra. her gün aynı tuşara basarak aynı sesleri çıkardığı halde yaptığı işten birgün olsun bıkmıyor. ancak o orkestranın sözde maestrosu olan insan ne yapıyor? kendisine zevk vermeyen birkaç kötü günü üst üste yaşasa "bıktım, usandım bu hayattan" diyerek teslim bayrağını çekiyor. kendisine hayat veren o milyarlarca hücreyi intihar ederek bir anda ölüme mahkum edebiliyor. herhalde insanın kendisini yaşatarak ölümden kurtaranlara vereceği cevap bu olmamalı.
