bir garip adam benimkisi. yirmidört küsür yıllık hayatımda bir kere olsun emin olamadım sevgisindende nefretindende. girdim sözlüğe bende istedim (bkz: babanın sevgisinin anlaşıldığı anlar)'a birşeyler karalamak. sıkılmadım üşenmedim okudum yazılanların tamamını, kimi doğumgününde araba alınca anladım demiş kimide kaybettiğinde tamamen. düşündüm biraz dedimki oğlum seka meğer bu herifin sevgisinin anlaşılma skalası bu kadar büyük otur dedim hayatının hatırladığın kısımlarını düşün biraz varmı sende bu denli yoğun bir duygu bıraktığı an. aradım taradım kendimce. yok diyemedim utancımdan, adam ne olursa olsun hastalığımda merak etmiş anneme sormuştur nasıl oldu diye ama ben hiç hatırlamam gece uyurken çaktırmadan bir taraflarımdan öptüğünü. bu yaşa getirene kadar mesleğini * yapmıştır. sıcak yuvaları, önlerinde aşları, ceplerinde 3-5 kuruş harçlıkları olsun diye. ama aklımada gelmiyor değil bu mudur babanın oğula duyduğu sevgi? anadolu lisesi sınavlarını kazanıp yaşadığı ilin lisesine gireceği belli olduğunda babanın vermesi gereken tepki 'yapman gerekeni yaptın' mı olmalı? üniversitede mühendislik * kazandığında 'bumudur sonuç' mu demelidir baba ? bu şekildemi belli eder oğluna sevgisini veya nefretini. duygusal anlamda hep ikilemde kaldığım tek varlıktır dünyada 'baba' benim için. aslında birazda açık konuşmak gerekirse sonuç en başından belliydi de ben mi yarattım bu ikilemi bilerek kendimce ''bir baba oğlunu her zaman sever diye'' ?
