Zalim deyince zihnimizde beliren bir tip vardır. bu tip kişiden kişiye değişse de genelde elinde bir kırbaç kahkahalarla mazlum şahsa işkence etmekte olan bir manyaktır. belki de yeşilçamdan kalma bir imgedir bu ama gerçekten de bilinçaltımızdaki zalim aşağı yukarı budur. kısacası beynimizdeki tanımı "işkence eden"dir. fakat bu, aslında zalimin değil zalim ötesinin, zalim kare' nin, zalim küp' ün tanımıdır. bu tanım, kendimizi zalimlikten sıyırmak için psikolojik savunma mekanizmamızın bir eseridir. zalim -kabaca- haksızlık eden demektir. yiğidi öldürüp hakkını vermeyen değil, sadece hakkını vermeyendir. zalimlik sıfır veya bir değildir. herkes bir miktar zalimdir. örnek vermek gerekirse; birisi adam gibi bir şey sorduğunda "git başımdan ya" gibi tepkiler de aslında zulümdür. çünkü karşıdaki insan gibi bir soru sormuş en azından nazik bir cevabı haketmiştir. bu tersleme belki de onun dakikalarca sinirini bozacak, pozitif enerjisini azaltacak, belki de dalgınlığa düştüğü bir anında görünmez bir kaza yapacaktır. dolaylı da olsa, bu haksızlık, eziyet hatta işkence değil de nedir. işte azizim zalim budur. Belki de hepimiz biraz zalimiz.
