yedi aydır bulunduğum, lakin hiç sevemediğim şehir.
manzara arıyor insan arkadaş. alışmışız bi güzel dağ manzarasına, bi deniz manzarasına. her taraf beton, doğru dürüst yeşil alan yok. arada desen zilyon tane, insanları desen soğuk, taş suratlı.
yiğit özgürün dediği gibi istanbulda yaşamak bir hatunla heyecanla sevişmek gibi. ankara ise ev hanımıyla karşılıklı kahve içmek gibi. ha bir de bunun izmit boyutu var ki ona hiç girmeyeyim.*
