en son dün öğlen 3:41 de aradı beni, çok konuşmadık,
soğuktum iki gündür çünkü çok korkuyorum,
çok aşığım, taparcasına seviyorum, laf olsun diye değil, gerçek bi sevgi..
ama öyle çok korkuyorum ki,
ondan önce nasıl yaşadığımı hatırlayamamak beni korkutuyor!!
bigün artık onu mutlu edememekten korkuyorum,
ona verebileceğim tek şey sevgi..
gün gelir de sadece sevgimle mutlu olmaz ve elimden başka bişey gelmez diye korkuyorum,
birgün karşıma geçip ben başkasına aşık oldum kusura bakma demesinden korkuyorum,
yarım kalmaktan korkuyorum..
banyoya gidip küvetin musluğunu açıp ağlamak istiyorum, elimi soğuk suyun altında tırnaklarım soğuktan morarana kadar tutmak istiyorum, gözlerimi koluma silmek istiyorum, hatta akarsa eğer burnumu da!!
banyoda sigara içmek ve oluşturduğum ortamda, kendi cehennemimde boğularak ölmek daha fazla acı çekmemek istiyorum..
aramadı beni..
arayamıyorum onu.. bi umutla arayıp, aradığımda bulamamaktan da korkuyorum. ama arayamayacağımı bildiğim için bu korku listesinin daha altlarında yerini alıyor..
bugün bi arkadaş geldi, tüm gün hayatımın aşkından bahsettim.. "sus" demedi bana, "yeter artık kaç kere dinlicem" demedi..
biri çıkıp bana niye ağlıyorsun diye sorsun istiyorum.. bu soruya cevap verememek ve apışıp kalmak, zırlamayı kesmek istiyorum.. "sen anlamazsın, uğraşma" demek istiyorum..
ben ölürken yanımda olsun istiyorum.. korktuğum zamanlar olduğu gibi ona sarılmak istiyorum, korktuğum değil ama, öyle ölmek istediğim için..
ve bunları kulağına fısıldayabilmek için : ölmeden önceki son sözler/#7643262
