biz insanlık görevinde çamura yatanlar için, ağlama duvarıdır.
"onun gibi olamadık"
"bizim yapamadığımızı o yaptı"
diye mızmızlanarak, ağzına kadar taşla dolmuş itiraflar kuyusuna bir taş atarak kendimizi rahatlatıyoruz.
çünkü herkes o kuyunun başında, birbirimizden güç alıyoruz.
hiçbirimizin orada yalnız olma cesareti yok.
çok ağır bir yükü, binlerce insanla birlikte sırtladığımızı sanıyoruz.
sonra o umursamaz, kör, ahmak hayatlarımıza, eğlencelerimize, kahkahalarımıza geri dönüyoruz.
böylelikle o dozer gibi, birer kez de biz eziyoruz onun bedenini.
söz konusu rachel corrie ise, galiba susmak en iyisi...
