bugunlerde aynada kendimi silik görüyorum bi huzun var gözlerımde aglamaya hazır sanki toplanıyorum hayattan terkediş vaktı yakınmıs gıbı bir acı var kalbımde nedenını bılmedıgım bir bekleyiş var ruhumda .bişey yapmayan halim ..
donuk bir ıfadem var yalnızlıgı bıle önemsemeyen.oysa nekadar korkardım değilmi ölmekten ,yalnızlıktan . Oysa bir filmdim ben 90ların basında baslayan sen degılmıydın hep basrolu oynuyormus gıbı hayatta davranan karıncaları ezdiğinde yuvalarını bulup özür dılıyen.ağaçları kırmanın en büyük günah olduğu sanan...
sanırım bu kadar basit algıladıgımdandı hayatı bu kadar acımasız gormem. dort bır yanım kusatılmışken bır silik ifade var gözlerimde toparlan gitme vakti geldi artık der gibi. farkındaydı sanki herkes alışmaya çalışıyor gibiydiler yokluguma . sanırım siliniyordum onlarında gözlerinden ...
hayata baglayan bitmez tukenmez hayallerimdi sanırım tükenince benimde gitme vaktim geldi . korktum bir süre intihardan bilek kesenler filmi izledikten sonra ya böyleyse yaşam ya öldükten sonra daha kötü bir hayata gönderiyorsa tanrı beni diye sordum kendime ama caydıramadım ruhumu yine.
boyutlar arasında gezmeye başladım ruhum alıştığından beri geceleri durmak bilmemekte bir kere alışınca özgürlüğe istememekte hayatı her boyut farklı güzeldi ellerimin kumdan olması bile korkutmamıştı beni o altın sarısı gök yüzü çöldeydim belkide ..
hep iyi başlangıçları yapardım . ama hiç bir zaman sonunu getiremediğim başlangıçlar ayrılamazdım bile birinden zamanın onu eskitmesi beklerdim . belkide hiç bitmesini istemediğim içindi . şu anda hepsi bir başlangıç benim için hiç bir zaman bitmiycek olan.
ve ilk defa sonu getirmek işte tam olarak budur intihar.
