se06e07 ile ilgili biraz karalamak arzusunda bulundugum amarikhan dizisi.
baba bu lostu yapanlar harbi isi biliyolar. bak ben karisik senaryo, sorular, cevaplar, jakob, locke, karaduman, flashback falan kismini demiyorum. oralari zaten bir harika. ama bu son bölüm göstermistirki bu adamlar istedikleri zaman gerilim, heyacan, intikam, yalan-dolan, metafizik vesaire konularini delicesine isliyorlar. ama yeri gelince de duygusalin dibine vuruyolar. linusun alexe karsi zaafi, öbür tarafda ilananin affetmesi, kavusmalar, müzik... off ulan off..
demem oki okur abim benim; biz hala cagan irmakin kiytirik filmlerine duygusal diye aglayan hatta zirlayan insanlara sahipken, asil mottosunun gizem, macera vs olan bir dizi arada bir bölümünde duygusalda nirvana yapabiliyor. amarikhan hayrani neyin de degilim ayrica. ama yigidi öldür yogurdunu yeme benim abim.
edit:askim juliet öldükten sonra icimde ilanaya karsi bir garip his olustu. biliyorum cok vefasizim ama o ne vücut be abi!!
