bugün yine yeni bir güne sensiz başladım. evin içerisinde gezinirken sadece kendi ayak seslerimi duymak ne acı anlatsamda anlayabilir misin beni?
her yeni güne özlemle uyanmak bir aile sıcaklığına her gün yeniden platanik aşk beslemek nedir bilir misin? nerden bilebilirsin ki anne...
beş yıldır evimin kapısını çalmıyorum. kapı deliğine anahtarı sokup kapıyı kendim açıyorum ya da çalsamda açanım olmuyor. hayat bir girdap içine doğru beni çekiyor ama ellerin nerde anne?
küçük kızın her geçen gün sensiz yanlış yapmaktan korkuyor, yalan insanlar tanımaktan çekiniyor bir deniz kabuğu misali dalganın attığı yöne doğru hayatla olan yolculuğuna devam ediyor...
