doğumumun ertesi günü hastaneden çıkıp eve geldiğimde çarşaf vb. yerine siyah beyaz bayrağa sarılıp ilk fotoğrafının çekilmesidir. kendimi bilene kadar olan iki şampiyonluğu görmeden veya anlamadan sevmektir bir takımı. *
her zaman efsane futbolcuların adlarını saymak, yeni forma aldığında arkasına o sezon oynayan futbolcuları değil de vedat okyar, baba hakkı yazdırmaktır.
10 yılda iki şampiyonluk yaşamaktır. ama bunu bile önemsemeden her sezon şampiyon oluyormuşcasına sevinmektir. aşk beslemektir karşılığının olmadığını bile bile. şampiyon olduğunda koca sezonda sadece bir fenerbahçe veya galatasaray galibiyetine ihtiyaç duymaktır.
sevinmek için sevmemektir;
15 yıl bekledik daha önce,
hiç farketmez bekleriz yine,
federasyona, hakemlere pes etme,
Kartalım uçalım göklere,
koyalım cimboma fenere.
her zaman senin için dünyanın en büyük kulübü olduğunu kabul etmektir.
her zaman her yerde,
şampiyonlar liginde,
kral sensin bu alemde.
kimse kabul etmek zorunda değil yok iki yıldızmış 3 yıldızmış, uefa şampiyonluğuymuş umrunda olmamaktır. hiç kimse için bir anlam ifade etmese de şerefsiz * şampiyonluklar yerine şerefli ikincilikleri baş üstünde tutmaktır.
hayatta seni en çok mutlu eden şey takımının şampiyonluğudur. Mustafa Kemal ve takımından başka her şeye karşı olup da takımı için cehenneme bile gitmeyi göze alan körü körüne bir aşktır.
