abi yok böle bi film, valla bak. pek çok sahnesinde tüylerim tiken tiken oldu. görsellik 10 nümero. eğer kafayı kırıp deli gibi düşünmezsen hikayede askıda kalan bi nokta da yok. zaten kafayı kırıp düşünsen de "hikaye uzayda geçio, askısı mı kalmış mınöyüm" dersin olur biter. daha ne ossun.
yalnız bi zararı karakterimde onulmaz yaralardan 2.sini açması oldu bu filmin.
ilki lise 2'de the godfather'ı seyredince kendimi artık john rambo olarak değilde vito corleone olarak hissettiğimde başıma gelmişti. bugüne kadar da ii kötü vito'ydum işte ben. ama bu günden sonra allahını seven bana toruk macto desin.
