ulkesi icin yasamis, ulkesi icin olmustur. ama bu ulke gercekte var olan bir ulke degildi: bir hayal, bir ask, bir umut ulkesiydi. yasadigi cografya ve bu cografyanin insanlari icin daha insanca olacagina inandigi bir adalet ve demokrasi kurgusuydu.
diger insanlar onun bu hikayesini duyar, yasar, okur ve bir yargiya varir. isterlerse ders cikarirlar, isterlerse hic bir taraflari titremez. bu onlarin hayati, onlarin degerleri, onlarin insan ve insanlik dendigi zaman ne anladiklari, neyi ornek yada olcu olarak aldiklari ile ilgilidir. ama bu ugur mumcu'nun askina hic bir zarar getirmez. martin luther king'de olduruldu, mahatma gandhi'de, farkli farkli cografyalarda; ama ayni cesit ask yuzunden. insan maymunu yapiyor boyle seyler...
karsiliksiz miydi sevgisi? bu ulke icin bir numara bol muydu? "erken" miydi belki? yada "artik cok gec" mi kalinmisti? yasadigi cografya aslinda hayalleri icin "yanlis" mekan miydi? bunlari herkes kendince cevaplar; ancak, eminim bir imkani olup dirilse, basina gelecekleri bilmesine ragmen ustelik, yine kaldigi yerden devam ederdi. cunku ask bu, gozu karadir, ota da konar, boka da. ama aski icin yasamak ve olmek her babayigidin harci da degil.
bir gazetecinin oldurulmesi.
bir hukukcunun oldurulmesi.
bir vatanseverin oldurulmesi.
bir arastirmaci/yazarin oldurulmesi.
bir muhalifin oldurulmesi.
bir aydinlanmacinin oldurulmesi.
bir aydinin oldurulmesi.
bir demokrasi taraftarinin oldurulmesi.
bir insan haklari savunucusunun oldurulmesi.
herhangi bir yuz kisiyi bir araya getirsek yukaridaki sifatlarin bir tanesini samimi olarak ustlenmis bir tane insan cikarmak zordur bu ulkede. ve eger bu yukaridakilerin yaninda durustluk, etkili konusma kabiliyeti, mizah anlayisi ve daha nice unvanlarin hepsini bir tek bunye ustunde tasiyabiliyorsa, bu toplum ve onu olusturan insanlar faillerin neden hala mechul oldugunun hesabini kendilerine sorabilirler.
belki gercekten istemedik; bize huzun lazimdi, drama lazimdi, aglamak ve sizlamak, kamplasmak, ve daha onemli olduguna hukmettigimiz baska baska hadiselerde eriyip gitmek lazimdi; bunlari yaptik. yoksa gercekten deger versek duserdik pesine; gercekten istesek oyle bir ses cikarirdik ki, o devlet mecbur kalirdi bize bir cevap vermeye: bulamiyorsa yetersiz oldugunu itiraf ederdi, sonra o beceriksizler gider yerine baskalari gelirdi. cikarmadik o sesi, cikaramadik. sonra elbette meydan bos bulundu, ve daha cok guzel insan can verdi; sahipsiz, yanliz birakilmis guzel insanlar...
