Ben ne ayakkabısının altındaki delik için üzüldüm, ne de başka bir sebepten dolayı övdüm bu adamı. Üzüldüğüm nokta kızının kendisinin cesedine ulaşma çabasıydı. Karısının göz yaşlarıydı. Oğlu'nun siz burada kendisine süslü yazılar yazıp adı üstünden ermenilik, kürtlük propagandası yaparken Askerlik yapma onurunu göstermesine rağmen öldürülmesi idi.
Sevmezdim kendisini evet. Ama Kemal Kerinçsiz ile hukuki yollardan atışmasını izlemeyi severdim, gerçekten şiddet dışı bir şekilde hukuku kullanarak birbirlerine üstünlük kurma çabalarını severdim.
Ölen sadece o değildir. Ancak, ölen onun yüzünde barışın son kırıntılarıdır. Bu kırıntıların ana parçası atalarımız arkasından vurulduğunda ölmüştür.
Türkmen'ler musul'da sürekli suikastlere uğruyor halbuki, Uğur mumcu'lar, Ahmet Taner Kışlalı'lar öldürüldü. 2 dk'lık haberle geçiştirildi. Neden bu kadar durulmadı üstünde. Neden herkes kemalist olmadı, neden milliyetçi olmadı...
Ve iyi bir gazeteci değildi, süslü laflarla söylemek istediğini yanlış anlatıp rezil eden, söyleyemeyen birisiydi... Ancak iyi bir düşünce adamıydı belki. Türk'ten damarlarından boşalttığı kirli kanın yerini ermeni'nin ermenistanla kurduğu kan bağıyla dolduran birisiydi kendi deyimiyle...
Neden cenazesinde o çok sevdiği vatanın ülkenin bayrağı yoktu. Neden? beyinsiz herifler.
