yarın, yarından sonra bir yarın, bir yarın daha
sürüp gidiyor günden güne küçük adımlarla;
geçmiş günlerimiz ise nice sersemlere ışık tutmuş
ölüm yolunda, toz toprak olmazdan önce.
sön, cılız kandil, sön! hayat dediğin ne ki:
yürüyen bir gölge, bir zavallı kukla bu sahnede:
bir saat boy gösterip, boyun kırıp gidecek!
bir daha da duyulmayacak artık sesi.
bir aptalın anlattığı bir masal bu:
kuru gürültüler, deli saçmalarıyla dolu. **
william shakespeare
