bazen elimi uzatsam tutuverecekmişim gibi.. bazen sanki göremeyeceğim kadar uzakta.. mutluluk..
zor mu? başımdan tutup kağıtmışım gibi bir ayaklarıma kadar yırtıp ikiye ayırsam kendimi mesela.. sadece mutlu olanı alsam yanıma 'ben' diye.. artık kandırmasam insanları.. ama en çok da kendimi.. bir gece uyusam ve silinse 'deneme-yanılma'ya dair her şey hafızamdan.. bir sefer de ben güvensem sonuna kadar.. bir sefer de hak etse güvenilen verdiğim değeri.. bir sefer sonuna kadar huzurla kapatsam gözlerimi.. mutluluk diyorum.. zor mu?
