onlarca saatlik ödev yorgunluğunun üstüne gelen iki sınavdan sonra eve dönerken tramvayda boş boş baktığımı sanarken bir kıza baktığımı farketmem ile başlar. ve onlarca dakikadır oraya bakıyordum o da suratından rahatsızlık akan bakışla bana. dakikalardır bildiğin bakışmışız. ineceğim durak geldi ben indim, tesadüf o da indi sonra koşar adım denen şekilde kafamı içeri sokup yürüdüm. içerisi diye bir yer yoktu, ordaki attığım her adım da her hangi bir yer yarığına denk gelse de içeri düşsem adımı idi. çok utandım yahu.
