daha önceleri beyaz yakalarımızı çıkartırdık,göğsümüzde atanın resimleri olurdu.hava bile daha bir kasvetli olurdu,soğuk,yağmurlu...derdik ki gökyüzü bile ağlıyor ataya.saatler ölüm vaktini vurduğunda kornalara basılırdı,sirenler çalınırdı.günlerden 10 kasımdı.ve biz usul usul ağlardık.
