Hayatımızın kaynağı. insanların doğumdan ölüme kadar ihtiyaç duyup hiç vazgeçemediği tek şey.
Sadece insan mı; ağaçlara,çiçeklere,hayvanlara,toprağa kısacası tüm doğaya hükmeder sonsuz gücüyle su.Ama yinede cömerttir,sakınmaz boyunu eğmiş ve ölüme yüz tutmuş bir varlıktan benliğini.iç beni der,kana kana içine çek.Çek ki yaşamın özüne ulaş,sağlığın doruklarında bul beni.Ama bir şeyi unutma.Bir gün umursamadan yok edersen beni işte o zaman silinirsin yeryüzünden.
Benim tadım yoktur. Ama yerimi ne sırma yağlar tutar nede taze ballar. Ben tadımla değil gücümle hayat veririm size.Hadi tarif et beni. Acı mıyım yoksa ekşi mi?Tatlı mıyım yoksa tuzlu mu? Belki de yakıcıyım. Yada nefes açıcıyım. Bana sorarsanız hepsinden bir çeşit barındırırım içimde. Bulunmaz benden daha nefisi bu alemde. Yinede kıymetim bilinmez hiçbir zaman. Çünkü çok cömertim her an.
Beni tadarsa eğer bir papatya. taçlarını açar bir sevdalının elinde ve hep seviyor çıkar yaprakları. Benden içerse bir pisicik; ancak o zaman kaçabilir koca kulaklı havhavdan. Düşerse toprağa tek bir damlam. Güzelleşir yeryüzü kurtulur kuraklıktan.
Bir gün sordular bana. Dediler ki neden doğa için didinir durursun. Yatmazsın keyfince küçük kuyunda. Kıskandırmazsın bin bir türlü güzelliği?
Dedim ki bende doğa dediğin zaten benim .O olmazsa bende aştan kesilirim. Hem kalırsam küçük kuyumda,ölürse ebruli renkte zerzevat ,ne anlamı kalır yüceliğimin;gücümü kullanamadıktan sonra. Kıskanırsa kara toprak beni,yüz çevirirse benim berrak yüzüme. Ben nerde yaşarım o zaman. Unutma ki o kuyunun dibi topraktır. işte o yüzden suda toprağa muhtaçtır.
Böyle anlatmış doğanın prensi su,mütevaziliğini.. işte o gün bu gündür toprak ana hep yol açmış,suda hep topraktan fışkırıp sunmuş büyüsünü tüm doğaya....
