insanoğlunun kendine yaptığı en büyük eziyettir. tüm rutinini bozar. ilk başlarda bütün ruh hali değişir, fizyolojisi bozulur. iştahı kesilir, kalbi çarpar, bunalır durur. sonra işleri aksar, zaman ayırmak zorunda kalır aşka. daha sonra evlenir, sorumluluk yüklenir. herşeyi iki kişi yapmaya başlar, özgürlük kısıtlanır. kendi derdine başka dertler eklenir, onlara da üzülmeye başlar. derken bu iki kişi; üç, dört belki beş, altı olur. sorumluluk katlanır. maddi sıkıntılar baş gösterir. artık kendine çok az zaman ayırmaya başlar. ve en acısı ölümüne çok üzüleceği insan sayısını artırmış olur.
ama insan dediğin mazoşisttir, aşktan zevk alır ya da aldığını sanır. insanlığın devamını sağlamak için tanrının insana verdiği bir lanet midir yoksa aşk?
