beynimiz yıllardır orduyu "yıpratmayan" gazetelerle iğdiş edildiği için pek idrak edemiyoruz önemini. kurmayların kulağına fısıldadığını köşesine taşıyıp prim yapabilen apoletli kalemşörlere hâlâ bu kadar değer verilmesi de bu paralize halden olsa gerek.
ordunun içine çöreklenerek kendi çıkarları için türkiye'nin bir kurumunu toplumsal barışın önüne set çekecek şekilde kokuşturan bir sistemi resmediyor. evet, hazmedilmesi zor bir görüntü. kafası basan, bir kurumu bu hale getirenlerden hesap soracakken bizim postal yalayıcı beden-diller bu kepazeliği görünür kılana çemkiriyor.
çünkü tek varlıkları "ulusal onurlarının" erekte olmuş hali o paşaların omuzlarındaki süslerde hayat buluyor.
oysa onur duyacağımız şey; halklarının barış içinde yaşadığı özgür, eşitlikçi ve müreffeh bir toplumdur.
