iki ateş arasında kalmıştı zihin..iyilerin ve kötülerin ezeli ve ebedi savaşının bir yansımasıydı kıvrımları meşgul eden..yok diyordu iyilik bu kadar büyük bir sevginin yenemeyeceği korku,tutamayacağı el yoktur...hayır diye gürledi kötülük: sevgiler korkularda boğulamaya mahkum;dünyanın düzeni böyle;senin ufacık ellerin;haddini bilmez yüreğin mi değiştirecek..yatağa uzandı gövde,yastığa düşüverdi baş...bir neyin inleyişinde ayrılık ne zaman diye titredi incecik bir ses...gözler kapandı,yaşlar yanağa süzüldü...şarkı bittiğinde kötülük bir mesaj sesinde duyurdu kendini yeniden:"şimdi" *
