tatildeyken önemini anladığım. ama öyle fen bilimlerinden bildiğimiz kuru bilgilerle değil, bizzat yaşayarak.
havuzdaydım, eğleniyorduk, güldüğüm sırada ağzıma su kaçtı. ama direk yutamadım, refleks olarak nefes almaya çalıştım ama o bir ağız dolusu su bunu engelliyordu. gözlerim karardı. son bir kuvvetle anne! diye bağırabildim, herkes yanıma toplandı, can kurtaran geldi... ben hâla nefes alamıyordum, oysa ki 10 saniye olmasına rağmen şimdiden özlemiştim eğlencenin havasını solumayı...
yakında bulunan cankurtaran geldi ve beni hemen yan yatırdı. ve özlediğim nefesi aldım, ama sadece bir tane almakla yetinmedim, ard arda, ihtiyacım olmasa bile aldım. sonra gözlerim doldu, çünkü; belki de hiç fark etmeden aldığımız-verdiğimiz şu nefes ne kadar büyük bir iyilikmiş biz insanlara.
asla 'ne var hava alıp veriyoruz işte, amma duygusallaştırdın işi m.k' demeyin, çünkü yaşamadan önce ben de hiç farkında değildim nefes aldığımın.
