fenerbahçe de diğer çoğu takımlar gibi ''baba'' takımıdır efendim.
büyümeye başlarsınız bakarsınız babanız sarı-lacivert tişörtler giyiyor, bazen televizyon izlerken çok sinirleniyor-coşuyor. sonradan anlarsınız bunun takım olduğunu. siz de genelde aynı sevgiyle büyürsünüz. daha konuşmayı beceremezkenden başlayan ve süregelen bir sevgidir bu, içinize işlemiştir. sonra maçlara gidersiniz, tutkunuz farklı bir hal alır daha ''gerçek'' olur sanki. büyümüşsünüzdür ve artık o takım sizin de takımınızdır. her hafta heyecanla beklersiniz, insanlar pazar günü ailesiyle pikniğe gitmeyi beklerken siz maçı beklersiniz. okulda arkadaşlarınız sizi garipser, erkeklerle futbol konuştuğunuz için. hiçbir zaman anlatamazsınız derdinizi başta ''yok ya ne demek erkekler mi sever sadece?'' gibi cümlelerle kendinizi ifade etmeye çalışırsınız ancak sonra siz de cayarsınız, bir küçük gülümsemeyle geçiştirirsiniz bu eleştirileri...erkek arkadaşınız rakip takımdansa aslında çok eğlenirsiniz o küçük tartışmalarda.fakat çaktırmaz, sinirlenmiş gibi yaparsınız. ve bir gün anlarsınız ki o kadar hayatınızın parçası olmuştur ki o takım, olur da teknolojiden uzak kalırsanız maillerimi okuyamayacağım diye değil, haberleri kaçıracağım diye üzülürsünüz. hayatınız onunla sürer, gider.
fakat sizin bu kocaman sevginizin yanında bir de holiganlık mantığı vardır. üzülürsünüz takımdaşlarınızın rakip takım hakkında yaptığı küçük yorumlara, aynı şekilde onlarınkilere... yakıştıramazsınız sizin sevginizin yanına. hele ki aynı kefeye konulmak sizin canınızı acıtır. fakat yapacak birşey yoktur; kafanızı iki yana sallar ve susarsınız, anlaşılmayı bekleyerek.
