otobüse bindiği o an birlikte yaptığınız her şey film şeridi gibi gözlerinizin önünden geçer acısıyla, tatlısıyla. özellikle tehlikeli bölgelere uğurluyorsanız kıymetlinizi, içinizden bağırmak, çağırmak, bu olaya bir son vermek, önüne gitme diye gerilmek gelir. sonra dersiniz oraya da giden insan yavruları dolu. onların canı yok mu? dersiniz dersiniz ama nafiledir. korku ve hasret acısı birleşip insana mantıksız şeyler düşündürür çünkü. bir şeylerin varlığına inanıyorsanız ise yapacağınız tek şey olduğunu bilirsiniz artık ettiğiniz her dua onadır.
