bir masal kahramanıymış gibi başladığım hikayenin en acı yerde son bulması. kötü giden hayatın bir şehirde herşeyi değiştirmesiydi. yepyeni bir insan aşka korkulu bakan yüreğim bu sefer ondan korkmadı onu her şekilde yaşamaktan korkmadı ve üzerine gitti bu sefer olacağına tüm kalbiyle inanmıştı ya da inanmak istedi zaten aşk tüm bildiklerini bir anda unutmak değil miydi? unutmuştum tüm zorluklara ayrı şehirlere yaşamamıza rağmen cesaretimi toplayıp düştüm yollara . asla pişman olmadım ama aşkın acı tadını bir kez daha tattım unutmuştum belki de. şehirler ayrıldığında korktuğum oluyorda soğuk konuşmalar karışık kafalar ve aslında ikimizin de bildiğini sadece bir gece söylemiştim ben aslında sonunu biliyordum aşka nasıl cesaretle başlamışsam ayrılığada aynı cesareti göstermeliydim. bitmeli belki de diyeceğini biliyordum ne zor idamını kendin belirlemek oysa ki. beklediğm gibi de oldu herşey tüm yaşananlar yine o sözle noktalandı; belki de bitmeli . karşılıklı mutlular dilendi ve bitti. yatağınd tavana bakarken yine aynı soru ben nerde hata yaptım sanırım hata değil ama çok mu iyi niyetti benim suçum bilmem...
