türkiye'nin tarihinde yaşadığı zor günlerin en önemlisidir. özgür düşüncelerin engellendiği, bir çok okur yazar ve öğrencinin ve hatta bir o kadar masum insanın yargılandığı işkence gördüğü kara bir gündür. basına sansımayan dedelerimiz ve babalarımızın anlattığı bir o kadar da olay meydana gelmiştir. köşe başları kurbanlık kesim alanı gibi kanlar içinde yatan insanlarla dolmuş kardeşleri birbirine düşman etmiş, katil etmiş bir gündür. bugüne kadar insanlar konuşmak korkar hale gelmişler. işkencelerde gördükleri hasarlar sebebiyle yıllar içinde acı çekerek ölmüştür. insalar ailelerinden sebepsizce ayrılıp bilmedikleri bir şehirde bilmedikleri bir ortamda acı kelimesinin tarif edemeyeceği derecede zor günler yaşamıştır o gün doğan çocuklar ölü doğmuştur bu vahşeti ve bunun neden olduğunu yazmaya ve belirtmeye gerek var mıdır bilmiyorum ama ben 12 eylül'de bir garip oluyorum. tüylerim diken diken oluyor ve gözlerimden yaş geliyor, kendimi insanların o annelerin babaların yerine koyuyorum zor azizim. üstüne biz bunu yapan insanları hala gözümüz gibi bakıyor köşkümüze davet ediyoruz. bu dünyadan kolayına gitmek yok o ismini anmak istemediğim lanet herife! sen hakettiğin gibi öleceksin, ölmeden önce yaptıklarının hesabını vereceksin paşa! sen öyle kolay ölemezsin sana kolay ölüm yok! ölmeyeceksin her gün acı çekeceksin biz karşına geçip seni izleyeceğiz önümüzde susuzluktan gebericeksin ve biz lütfedip senin suratına işemeyeceğiz acı içinde gebereceksin!! ellerim ve ayaklarımın titreyerek son veriyorum ve tekrar söylüyorum.
(bkz: ölmeeee ulaaaaaan!)
