buna alışmak diye bişey yoktur zaten artık o yoktur ve yanlız kalmışsınızdır aklınızdan birsürü soru geçer ve geçen dakilarınızı saatlerinizi gülümseyerek hatırlarsınız ama kalbinizi sarmıs o acı midenize sonra tüm vucudunuza yayılır bi kaçgün bişey yiyemezsiniz bile kıpkırmızı gözlerle bakarsınız onun resmine unutamazsınız t-shirtü ile uyursunuz onun kokusunu alabilmek için ama artık hiç bişey avutmaz sizi konusmak istersiniz ama beceremezsiniz bir türlü gittikçe kötüleşirsiniz onun yokluğu her geçen gün daha çok acıtır bedeninizi, ruhunuzu , kalbinizi ama yapıcak başka bişey kalmadığında devam edersiniz hayata başka çareniz yoktur kalbinizin bi kısmı hala onun için çarpar bazı geceler aklınıza gelir ağlarsınız ilk günkü gibi iç çeke çeke ama o gitmiştir... En kötüsüde onun başkasına aşkım sevgilim bebeğim ÖmRÜm diyicek olmasıdır... (bkz: umut)
