yazlık mekandır. en azından bu yazar kişisinin aklında "izmir, bir yazlık mekan"dır.
artık farklı, yazlık havasını bıraktı orası. yağmur yağıyormuş. güneş'in yaktığı yapraklara basarak yürüyen ben, artık yağmur yağarken toprak kokusunu, deniz kokusunu içime çekmek istiyorum. mümkün mü? imkansız. çünkü kirli, pis istanbul'un, bir şekilde yeşilliğine basarak dersaneye gitmek, okula gitmek gibi sorumluluklarım var -birçoğunuz gibi-.
izmir, orada olmasam bile ağlama isteği uyandıran şehir olarak kalmıştır kafamda. hiçbir yerde duyamadığım deniz kokusunu, yosun kokusunu bana verendir. orada doğmasam da, "memleket nere?" sorusuna cevap olarak vermek istediğimdir.
insanları, havası, kokusu, toprağı farklıdır, doğası farklıdır. sevdiklerini düşünürken "ah be, keşke onunla/onlarla da izmir'e gidebilsem" dediğimdir.
"anne ben üniversiteye izmir'de başlıcam" deyip anneyle papaz olma sebebidir. "sen çalış bi çalış gir bi sınava sonra konuşuruz"la muhabbeti kapatırız. herkesin -ailem de dahil- izmir'i kendimden çok sevdiğimi öğrenmesidir.
