hastane bahçesi... ellerimde ıslak bir mendil, gözlerimde artık hissedemediğim bir acı. birçok insan var, kalabalık, uğultu.
birisi geliyor, 'merak etme iyileşecek', öteki geliyor 'merak etme iyileşecek'. sonra oturuyorlar uzun uzun konuşuyorlar. anlamsızca bakıyorum suratlarına. ne kadar da boşlar. onların sözleriyle dinmez ki bu acı!
işte gözyaşı, o an ihtiyacım olan şeydi. iki damlasına bile razıydım. içimde kalan bu ateş, bağırmak istesemde kısılmış sesim... belki iki damla gözyaşı deva olacaktı bunlara.
ama artık akmıyorlardı gözyaşlarım. içimdeki o derin sıkıntıyı atamıyordum. sonrasında ağlamak zor oldu hep. ufacık birşeye gözleri dolan ben, ağlayamaz oldum...
özledim gözyaşlarımı ve doya doya ağlamayı. demek ki, insan bazen ağlamayı bile istiyor, ne hayatmış be...
