insan bütün mutlulukların kendinde olmasını beklerse bencillik etmiş olur değil mi?
Hatta bazı atasözleri sırf bu durumu bekleyenleri teselli etmek için kullanılmaz mı?
Kumarda bütün parasını kaybetmiş adama "boşver be abi aşkta kazanırsın" denmez mi?
Evet durum gerçekten böyledir, insan hayatının her alanı tam anlamıyla mutluluk dolu olmaz, bir eksik kendini çok göstermese bile vardır kıyıda köşede.
Her şey tam olduğunda hiç bir şey olmazsa da dişin ağrır durup duruken...Bu yüzdendir işte insan denen canlı her şeye sahip olur ama aynı anda olmaz.
Sırf bu yüzden insan denen canlı doyumsuzdur...
