sizlere bir arkadaşımdan bahsetmek istiyorum, dünya güzeli ve inanılmaz iyimser bir insandı, en sıkıntılı günümde dahi onu arar ve dünyevi sıkıntılarımı bir anlıkta olsa unuturdum sayesinde. ismi ali kemal, korkmayın hala sağ çok şükür. 9 sene evvel 'torpille' hakkariye çıkmıştı askerliği. yeri geldiğinde ailesi telefonla dahi ulaşamıyordu kendisine 20- 25 gün. derken askerliği bitti ve o dostum yekpare dönebildi memleketine. vücudu yekpareydi belki ama o polyanna yı kıskandıracak yüreği paramparçaydı besbelli. zorla dışarı çıkarıyordum kendisini birşeyler içmek için, çıktığımızda bazen bir dalıyorduki uzaklara zannerdersiniz vurgun yemiş! bu ruh hali yaklaşık 1 sene kadar sürdü ve sebebini hiç söylemedi, bizde sormaya cesaret edemedik. bir gün başbaşa olduğumuz bir anda:
+ sen hiç arkadaşının parçalarını ceset torbasına doldurdun mu?
diye sordu bana, işte o anda bu ruh halinin sebebini çok iyi anlamıştım, askerde yaşadıkları tüm dengesini altüst etmişti dostumun. son olarak fragmanını izlediği 'nefes' filmini konuştuk kendisiyle, 'bu film olmuş galiba' dedi o atmosferi bizzat yaşayan eski asker dostum, bize de gidip izlemek düşüyor belliki...
