şimdi okuyorum-duyuyorum sağda solda; fener-cimbom iki büyükmüş,bu dünyanın her yerinde böyleymiş. beşiktaş anca bu ikisinin kötü olduğu zamanlarda şampiyon olurmuş. taraftarı da azmış zaten. bi daha zor şampiyon olurmuş. çarşı ezikmiş, anca bağırırmış. zaten paraları da yokmuş. inönü 50 bin kişilik olsa zor dolarmış.osuruktan teyyareymiş falan filan.
kaç kere söylemek lazım, kaç kere anlatmak lazım bilmiyorum gerçekten. ama gene deneyelim ve de tanımlarımızı bir bir yapmaya başlayalım ki silinmesin yazdıklarımız.
bi kere şampiyon olmak, büyük olmak, avrupada kupa almak v.s vs. yi zerre kadar umursamayan taraftar kitlesine sahip olan takımdır beşiktaş.
beşiktaşlı için önemli olan orda olmaktır. kafayı arada kaldırmaktır. beşiktaşlı; kahvede sessizce çayını içen ama yeri geldiğinde de raconu kesen ağır abidir. o adam soğan ekmek yer. acından geberir ama gene de namerde eyvallah etmez. ama dikkat hep ordadır. bilirsin orda olduğunu hep.
beşiktaşlı; yaşar ustadır. saim beyi görmeye gelir. randevusu da yoktur. ama girer içeri. iki çift lafı vardır. der ki; sen büyük patron, fabrikalar sahibi saim bey . sen mi büyüksün ??? hayır ben büyüğüm . ben yaşar usta. çünki biz birbirimize parayla pulla değil sevgiyle bağlıyız. dokunma artık ulen bizim aşkımıza. dokunma artık siyahıma beyazıma. al paranı, brezilyalılarını, o kocaman 50 bin bilmem kaç kişilik stadlarını napıyosan yap. ama bize dokunma. bizim kutsallarımızla alay etme.
( metin oktay'a da, rıdvan dilmen'e de cemil turan'a da saygımız sonsuzdur. renk aşkını anlıyoruz ve saygı duyuyoruz sarı-kırmızıya da, sarı laciverte de . ama yeter artık saldırıp durmayın şurdan kartalıma. tamam siz büyüksünüz. ama bilin biz hep burdayız. )
