bos yere kufretmektir melankoli, olmayan dertlerine...
sabah kalktiginda kimseyle konusmamaktadir, hep yanlis insanlarla yasadigini gormektir bir anda. ilham almis gibi masadan kalkip usulca disariya cikmaktir.
heyecanli heyecanli konusan bir kizi gorup, sahici bir tiksintiyle yuzunu burusturmaktir. sabah ikiye dogru istiklalden tophaneye dogru tek basina yurumektir bazen. bazen de sabahin sekizinde, herkes isine gucune giderken, cihangir'den istanbulu seyretmektir en ufak bir haz alamadan.. oyle ki, kuflenmis peynirin kokusu bile guzel gelir arada. degisiktir yani...
