o çocukluk aşkımdı, yaşım ilerledikçe sevgim git gide büyor ve hayellerimi onun üzerine kuruyordum. ama onun bu aşkımdan belki haberi vardı ama ona birkere bile diyememiştim seni seviyorum diye, çünkü o benim komşumun kızıydı ve açılamamıştım, apartman da onun yolunu gözler çıkmasını büyük bir heycanla beklerim o bekleyiş sanki benim kalbimin yerinde fırlayacakmış gibi hani bir serçeyi elinizde hiç tutunuzmu bilmiyorum ama ben tuttum ve onun minik kalbinin nasıl korkudan çarptığını hissettim ve benimde kalbim aynen öyleydi ama korkudan değil cesaretsizliğimden çarpıyodu. bir kere yüzünü gördüğümde içim içime sığmıyor ve dünyalar sanki benim olmuş gibi seviniyordum. taki çocukluğumun geçtiği acısıyla tatlısıyla büyüdüğüm aptmandan taşınana kadar ve taşındık. annesi annemle görüşüyor ve telefonlaşıyorlardı. ben lise sondayım ve ozamana kadar tek bir kıza bile bakmamıyorum çünkü hayali gözümün önünden gitmiyordu. 3 ay sonra bir salı günüydü hiç unutamıyorum eve geldiğimde annem bana komşumuzun kızının nişanlamışlar bizi de nişanına sesliyorlar dediğinde ben bir an dona kaldım, anne sen ne diyorsun ya dediğin kişi benim yıllardır açılamadığım ve tertemiz bir aşkımla sevdiğim kişinin nişanı diyemedim, sanki herşey benim için bitmişti de kurduğum hayallerimin birden büyük bir dalgada koybolduğunu hissettim ve herşey gözelerime dolan fakat annemin yanında akıtamadığım iki damla yaş vardı, hemen evden çıktım ve o gece içmediğim kadar içmiş ve cesarettim mi toplarda telefon açar derim "seni seviyorum" ama yapamadım onu sadece ağlamakla kaldım ve şimdi söylüyorum "seni çok seviyorum" ama herşey için çok geç olduğunu biliyorum ama bunuda bilmeni istiyorum senden sonra kimseyi sevemedim ve herkesde seni aradım ama bulamadım işte,7 yıldırda bulamıyorum da....
