geçen yıl otobüsle muğla'dan istanbul'a gidiyordum. giderken sadece tek bir yerde, izmir'de yolcu alınacaktı. son durak da istanbul...
izmir'e kadar yanım boş gittim ve izmir'de askere giden bir genç oturdu yanıma. bindiğinde el sallıyordu aşağıdaki yakınlarına. ağlıyordu bir de garibim. sonra otobüs hareket etti. çocuk ağlamaya devam ediyordu hüngür hüngür olmasada. sonuçta yanımda oturuyor bir de ağlıyor, boş boş durmıyım bir şeyler diyim dedim ve şöyle saçmaladım:
ben: asker oluyosun ha... asker:evet ( burnunu çeker ) ben: hangi ilde yapıcaksın askerliği şimdi?? asker: ( birkaç saniye şaka mı yapıyorum diye düşündükten sonra cevap verdi) e istanbul. ben: ğaaa doğru ya heheh...
bu dialogdan sonra tek kelime bile etmedik. lan ne bileyim ben de öyle çocuk ağlayınca bir şeyler diyim derken hiç farkına varmamışım otobüsün istanbula gittiğinden çocuğun doğal olarak istanbul'da askerlik yapacağından. zaten öyle konuşmayı da hiç sevmem. ben kaşındım ama resmen...
