kalbinden sanki başka bir kalbin acımasızca koparılması gibi. o yüzden yaşayamıyorum denir ya zaten. hele bir de deli gibi iki tarafta birbirni seviyorsa ve sebebi ilişkiyi yürütemedikleir için ayrılıksa o daha da koyuyor insana. kendini salak gibi hissediyorsun. hata neydi, sevgimiz mi yetmedi, ya da gerçekten sevmedik mi? sorularını soruyor insan. gün geçtikçe unuttuğunu sanıyorsun, geziyorsun gülüyorsun eğleniyorsunç birden odanda ona aitbir şey ile karşılaşıyorsun. niye atmamışım ki ben bunu diyorsun. aniden boğazında bir düğüm saplanıyor yutkunamıyorsun. boğulacak gibi oluyorsun. eski yaşanılan hatıralar gerçekten eskimiş deyip hayvan gibi anıra anıra ağlamaya başlıyorsun. eline ne geçerse etrafa dağıyorsun. saatlerce bağıra bağıra lanetler okuya okuya haykırıyorsun. neden? neden yaptın? neden bitti? hiç mi sevmedin be hayvan herif? niye aldattın ki ne vardı sanki benden farklı o kızda? diyerek ağlaya ağlaya saçma sapan sorular sorarsın kendine. ve düşünürsünde acaba oda özlüyor mu? senin onu özlediğin gibi o da seni köpekler gibi özlüyor mu? pişman mıdır acaba yaptıklarından? diye diye arasa da seni seviyorum diyerek haykırsan deli gibi. her şeyi unuttum nolur gel desem diye düşünürsün. sen arayamazsın cesaretin yok. açmazsa telefonu daha da kötü olursun. o yolunu seçmiştir. seni yalnızlığa sürüklemiştir. sense aslında mutlu olduğunu sanıp her şeyi içinde biriktirmişsindir. içindekileri kusmak istersen ne varsa unutmak ona dair ne varsa unutmak istersin.
ayrılık çok acıdır ve acıtır. yüreğin kor ateşler gibi yanarken o sana sarılamıyor diye de donarsın. işte böyle bir şey!!! **
