ayrılıkların hepsi hüzün barındırır kendi içinde. en nihayetinde alışmış olduğun bir şeyden uzaklaşmaktır ayrılık.. kimi zaman adı ölümdür ayrılığın. zordur bunu kaldırmak. giden hele de canından biriyse, canının yarısını onunla beraber toprağa gömersin. geri kalan yarınla devam etmeye çalışırsın.. hayatın anlamı değişir büsbütün. artık farklı gözle bakarsın hayata. sonra birgün birine gönül verirsin, seversin onu, sonunu hiç düşünmeden , uçsuz bucaksız seversin. günlerden birgün, akılda hiç ayrılık yokken, pat diye davetsiz misafir gelir çalar kapınızı. ve o gider.. işte bir daha anlarsın ayrılığın ne kalleş bir şey olduğunu.. canının kalan diğer yarısı da onunla birlikte gider. ve sen orada, oracıkta bitersin. kül olup uçarsın.. bilirsin onu bir daha öpemeyeceksin, ona doyasıya sarılamayacaksın, ellerini tutup gözlerine bakamayacaksın, başını omzuna yaslayıp türkü dinleyemeceksin. herşey büsbütün anlamını yitirmiştir. dost tavsiyeleri, yeni sayfa açma saçmalıkları sinirini bozar. sindiremezsin bu ayrılığı. özlemek nedir o zaman öğrenirsin, yalnızsındır tüm o kalabalığın içinde. ne yapsan dinmez o yüreğindeki acı. ayrılık insana çok sey öğretir. hayatta mücadele etme de büyük bir imtihandır. eğer direnirsen sen kazanırsın yok eğer direnemezsen yok olup gidersin...
