bu böyle bir şey galiba.günlerin günlere karışmasıyla oluşan yalnızlık...yavaş yavaş...sona doğru çözülüş anların kendisinden daha sıcak demekki.kimsenin görmemesi, anlamaması, duymaması yanan çığlıkları.ve yankılarında oturması herkesin bu çığlıkların...bir melodram gibi eşlik etmeleri hatta.en son noktaya en son gitmemek...hep önde olmak,her zamanki gibi.son bir düşüş, ışıkların kapanışı, kimsenin seyredemeyeceği ikinci bir kısa metrajlı film...yerleri süpürerek kapanan gösteri perdeleri...haydi, çekilin artık.gösteri tek ve son bölümüyle bitii!
