içini acıtır her zaman.
başlarda arkadaşsınızdır. basit bir arkadaşlık. çocuksunuzdur zaten henüz. siz onun okuluna misafir okul olarak gitmişsinizdir. orada tanışır, kaynaşırsınız. okuldan ayrılınca kopar bağlarınız. 3 yıl kadar konuşmazsınız. aynı ortamlarda bulunursunuz sık sık. ama konuşmazsınız işte. sonra yeni bir okula başlarsınız.*bu arkadaş okula başladığınız günden itibaren her gün yolunuzun üzerinde durur. okul çıkış saatinde her gün orada beklemektedir. aklınıza düşer. neden bekliyor veya orada ne işi var soruları kurcalar beyninizi. çok düşünmeye başlarsınız onu. gizemli yönü ona aşık olmanıza sebep olmuştur belkide. araya giren bir arkadaş sayesinde tekrar konuşmaya başlarsınız. onun aslında sizin için orada beklediği gerçeğine hiçbir gerçeğe sevinmediğiniz kadar sevinirsiniz. aranızda bir ilişki başlar. hatalar yaparsınız ikinizde. ve o aldatır. evet çok üzülürsünüz. ağlarsınız. takıntı haline gelir sizin için. ondan başka birşey düşünemez olmuşsunuzdur. yaptığı herşeyi unutmaya çalışıp arkadaş olmaya çalışırsınız. başarırsınız belkide. herşeyinizi anlatabilirsiniz ona. o da size anlatır herşeyini. belkide en iyisi bizim için arkadaş olmak dersiniz bir zaman sonra. ama onunla sevgili iken düşündükleriniz bırakmaz peşinizi. hiçbir derdi olmadığını, işinin gücünün kızların peşinden koşmak olduğunu düşünürsünüz. belki öyledir gerçekten. ama gün gelir anlarsınız insanların aslında çok büyük dertleri olabileceğini. bunu çevredeki kimsenin bilmediğini. sizi aldattığı için şerefsiz, duygusuz sıfatını layık gördüğünüz insan aslında çevrenizde gördüğünüz en duygusal insandır. en büyük derdi çeken insandır belkide. kimse anlamaz onun derdini. madem o kadar derdi var saçma sapan şeyler yapmasın der herkes. hak veremezsiniz onlara. çünkü bilirsiniz eski sevgiliniz şimdi en yakın arkadaşlarınızdan olmuştur. ve o en yakın arkadaşınız babasının hastalığını, yakında öleceğini yalnızca size söylemiştir. belkide ömründe hiçbir kızın önünde ağlamamıştır. ama sizin önünüzde farklıdr işte. ağladı benim yanımda. ben de ağladım onunla. hala ağlıyorum.hala ağlıyor. hala kanıyor içim. hala kanıyor. ve babası için artık umut kalmadığını öğrendim bugün.bir daha kanadım. bir daha ağladım.
kısacası eski sevgili hep acıtır. artık sevgili olmasanız bile, arkadaşınız, sırdaşınız olsa bile acıtır işte.
edit: babası artık yok bu dünyada. allah rahmet eylesin diyorum. hayat ne garip değil mi? bana söylediğinde onu teselli eden yine ben oldum. ben onun için ağlarken, hatta bazen o da ağlasın derken içten içe şimdi ağlamasına dayanamıyorum. o ağlamasın, hep ben ağlayayım.
