sürekli hava durumunu takip ettiğim. başımı yastığa her koyduğumda oralara gittiğimi hayal ettiğim. şu an telefonla da olsa kendimi orda hissederek gerçekten mutlu hissettiren süratımdaki anlamsız gülücüklerin sorgulanmasına yol açan şehir.
komiktir ama kimi zaman başka şehirden gelen bir rüzgar olsa da sarsa bedenimi dersiniz ya. yada verdiğim soluk o şehre gitse de saçlarından süzülse yarenin diye istersiniz ya. bu komedyanın bile aslında ne kadar arzulanır olduğunu bana öğreten şehir.
eski püskü yolları olan. şehir olabilmeyi iki tane üniversite barındırdıktan sonra becerebilen ve dört beş sene öncesine kadar bana hiç bir anlam ifade etmemesine rağmen üç sene öncesinden öyle bir şehrin varlığını önemsediğim ve tam olarak üç aydır da her kaldırım taşına her tozuna duvarına dahi dokunmak istediğim ama bir o kadar da uzak olmaktan mütevellit kimi akşamları yanlız olduğumu hissettiren şehir..
birde trabzonla özdeşleştirmeye çalıştığım şehirdir. sanki trabzonda eskişehirdir uzak olunca buradan. *
ankara tarafından girerken sanayi şehri sandığınız içerisine doğru ilerledikçe küçük bir kasaba kadar samimi ve sıcak olduğunu anladığınız ve içinde yaşayan birisine aşıksanız parisle kıyasladığınız şehirdir eskişehir...
yeri geldiğinde romantik* yeri geldiğinde savruk* yeri geldiğinde arabesktir* eskişehir...
ve yaşanılasıdır...
